สวิงและโพซิชันเทรด

เมื่อถือดีลข้ามคืน ต้นทุนก้อนแรกที่หายไปคือสเปรด เพราะคุณจ่ายสเปรดเพียงครั้งเดียวตอนเปิดดีล ไม่ได้จ่ายซ้ำทุกวัน แต่จะมีต้นทุนใหม่เข้ามาแทน นั่นคือสวอป ซึ่งโบรกเกอร์คิดตามจำนวนคืนที่ถือและคิดต่างกันในแต่ละแห่ง บางแห่งหักจากบัญชีทุกวัน บางแห่งรวมไว้ตอนปิดดีล ตัวเลขสวอปจึงไม่ใช่ค่าคงที่ที่ใช้ได้กับทุกโบรกเกอร์

ลองคิดเป็นเงินบาทบน USD/THB ที่ราคาราว 36.4500 ด้วยบัญชี 1 ล็อตมาตรฐาน ซึ่งหนึ่งพอยต์มีค่า ฿10 สมมติสวอปคืนละ ฿45 ถ้าถือสี่คืน สวอปรวมคือ 45 คูณ 4 เท่ากับ ฿180 สเปรดรวมที่จ่ายตอนเปิดดีลคือ ฿60 ต้นทุนรวมทั้งดีลจึงเป็น 180 บวก 60 เท่ากับ ฿240 ตัวเลขนี้คือตัวที่ต้องเทียบกับเป้ากำไร ไม่ใช่ตัวสวอปเพียงอย่างเดียว

ถ้าเป้ากำไรของคุณคือ 30 พอยต์ หรือ ฿300 ต้นทุน ฿240 กินไปแปดในสิบของเป้า เหลือสุทธิเพียง ฿60 ต่อให้ราคาไปถึงเป้าเต็ม การถือสี่คืนก็ยังให้ผลน้อยกว่าที่คิดไว้ตั้งแต่แรก ทางเลือกคือย่นเวลาถือลงเหลือสองคืน ซึ่งลดสวอปเหลือ ฿90 และต้นทุนรวมเหลือ ฿150 หรือลดขนาดโพซิชันลงเพื่อให้จำนวนเงินที่เสี่ยงต่อคืนเล็กลงตามไปด้วย

การเทรดในเซสชันเดียวมีความเสี่ยงที่คุณเห็นอยู่ตรงหน้า ราคาเคลื่อนที่ตลอดเวลาที่คุณเฝ้าจอ และคุณปิดดีลได้ทุกเมื่อที่เห็นว่าไม่เป็นไปตามแผน แต่เมื่อถือข้ามคืน ราคาจะเคลื่อนต่อในเวลาที่คุณนอนหลับ และความเสี่ยงก้อนใหม่จะโผล่มาในรูปช่องว่างราคา ช่องว่างคือการที่ราคาเปิดของวันถัดไปไม่ต่อเนื่องจากราคาปิดของวันก่อน

ช่องว่างเกิดได้เสมอ และเกิดจากเหตุที่คุณควบคุมไม่ได้ เช่น ข่าวเศรษฐกิจขนาดใหญ่ที่ประกาศตอนตลาดปิด หรือเหตุการณ์ที่ทำให้สภาพคล่องบางลงในช่วงเปิดตลาด ขนาดของช่องว่างไม่มีการรับประกันว่าอยู่ในกรอบใดกรอบหนึ่ง บางครั้งเล็กจนแทบไม่กระทบ และบางครั้งใหญ่พอให้ราคาเปิดข้ามจุดที่คุณตั้งใจจะตัดขาดทุนไปเลย

สิ่งที่ทำได้คือคิดล่วงหน้าว่าถ้าราคาเปิดห่างจากจุดตัดขาดทุนของคุณ 20 พอยต์ จะเป็นเงินเท่าไร บน 1 ล็อตมาตรฐาน 20 พอยต์คือ ฿200 และถ้าเปิดห่าง 50 พอยต์คือ ฿500 คำถามที่ต้องตอบก่อนถือคือจำนวนเงินนั้นยังอยู่ในขนาดที่บัญชีรับไหวหรือไม่ ถ้าไม่ ไทม์เฟรมที่สั้นลงหรือขนาดโพซิชันที่เล็กลงคือคำตอบ ไม่ใช่การหวังว่าช่องว่างจะไม่เกิด

เขียนตัวเลขสี่ก้อนลงกระดาษก่อนกดเปิดดีล ก้อนแรกคือสเปรดเป็นบาท ก้อนที่สองคือสวอปต่อคืน ก้อนที่สามคือจำนวนคืนที่ตั้งใจจะถือ และก้อนที่สี่คือเป้ากำไรเป็นพอยต์แล้วแปลงเป็นบาท สี่ก้อนนี้ทำให้คุณเห็นภาพเดียวว่าดีลนี้ต้องเดินไปไกลแค่ไหนจึงจะคุ้มกับค่าใช้จ่ายที่จ่ายไป

ตรวจว่าต้นทุนรวมยังเหลือที่ว่างพอหรือไม่ ถ้าเป้ากำไร ฿300 และต้นทุนรวม ฿240 เหลือ ฿60 ซึ่งบางเกินไปสำหรับความเสี่ยงข้ามคืนหลายคืน ให้ปรับอย่างใดอย่างหนึ่ง คือลดจำนวนคืน ลดขนาดโพซิชัน หรือเลื่อนเป้าให้ไกลขึ้นโดยยอมรับว่าต้องรอนานขึ้น การปรับเหล่านี้ทำได้ก่อนเปิดดีล และทำได้ฟรี

สุดท้ายให้เขียนตัวเลขช่องว่างที่รับได้ไว้ข้างแผน เช่น ถ้าราคาเปิดห่างจากจุดตัดขาดทุน 30 พอยต์ คิดเป็น ฿300 บัญชียังรับไหวหรือไม่ ตัวเลขนี้เป็นด่านสุดท้าย ไม่ใช่คำทำนาย เพราะคุณไม่ได้เดาว่าช่องว่างจะเกิดหรือไม่เกิด คุณเพียงกำหนดล่วงหน้าว่าถ้าเกิดแล้วจะรับผลได้แค่ไหน โบรกเกอร์แต่ละแห่งคิดสวอปและค่าธรรมเนียมไม่เท่ากัน ตัวเลขในบทนี้จึงเป็นตัวอย่างการคำนวณ ไม่ใช่ค่าที่ใช้ได้กับทุกที่

ตอนปิดวันเก่า ราคาอาจอยู่ที่ 36.4500 แต่พอเปิดวันใหม่ ราคาอาจเริ่มที่ 36.4820 ทันที ทั้งที่ไม่มีเทรดเกิดขึ้นระหว่างนั้น ส่วนต่าง 0.0320 บาทต่อดอลลาร์นี้คือช่องว่างราคา คิดเป็น 320 พอยต์ ถ้ามูลค่าพอยต์คือ ฿10 ต่อ 1 ล็อตมาตรฐาน ช่องว่างนี้เท่ากับ ฿3,200 ในพริบตา

ถ้าถือ 1 ล็อตมาตรฐานและทิศทางตรงข้าม ราคาเปิดที่ต่างจากราคาปิด 320 พอยต์จะทำให้ขาดทุน ฿3,200 ก่อนที่คุณจะกดปิดดีลได้ด้วยซ้ำ นี่คือเหตุผลว่าทำไมคำสั่งหยุดขาดทุนที่ตั้งไว้ที่ 36.4600 อาจถูกข้ามไป และไปจับที่ราคาเปิดจริงแทน

ช่องว่างเกิดจากข่าวใหญ่ที่ออกตอนตลาดปิด หรือตอนที่สภาพคล่องบางมาก เช่น ช่วงสุดสัปดาห์หรือวันหยุดนักขัตฤกษ์ ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าว่าจะกว้างแค่ไหน และไม่มีตัวเลขใดรับประกันได้

วิธีรับมือที่ทำได้จริงคือลดขนาดโพซิชันลงครึ่งหนึ่งเมื่อต้องถือข้ามคืนที่มีข่าวสำคัญ หรือปิดดีลก่อนเวลาข่าวออก ถ้าเลือกถือต่อ ให้เผื่อเงินในบัญชีสำหรับส่วนต่างที่อาจเกิดขึ้นมากกว่าที่วางแผนไว้ และตรวจสอบกับโบรกเกอร์ว่าคิดสวอปและปัดเศษอย่างไร เพราะแต่ละแห่งไม่เท่ากัน