ก่อนเริ่มระดับนี้ หลายคนเปิดโพซิชันโดยดูแค่ว่าเงินในบัญชีมีเท่าไร แล้วกดซื้อหรือขายเต็มจำนวนนั้น ระดับนี้สอนให้คุณคิดย้อนกลับ คือกำหนดก่อนว่าถ้าเทรดผิดจะยอมเสียเท่าไร แล้วค่อยคำนวณว่าเงินจำนวนนั้นคิดเป็นขนาดโพซิชันเท่าใดในคู่เงิน USD/THB ที่ราคาราว 36.4500

เมื่อจบระดับนี้ คุณจะตอบได้ด้วยตัวเองว่าการเทรดหนึ่งครั้งควรเสี่ยงกี่บาท คิดจากส่วนต่างราคาที่คุณยอมรับได้ ไม่ใช่จากความมั่นใจว่าทิศทางจะไปทางไหน ตัวอย่างเช่น ถ้าบัญชีมี 50,000 บาท และยอมเสี่ยง 1% คือ 500 บาท ตัวเลขนี้จะกำหนดขนาดโพซิชันของคุณ ไม่ใช่กำหนดจากจำนวนเงินที่อยากได้กำไร

คุณจะเห็นด้วยว่าการขาดทุนหลายครั้งติดกันเป็นเรื่องปกติทางคณิตศาสตร์ ไม่ใช่ความผิดพลาดส่วนตัว เมื่อรู้แบบนี้ คุณจะวางแผนล่วงหน้าว่าถ้าบัญชีลดลงถึงระดับหนึ่งจะทำอะไร แทนที่จะตัดสินใจตอนกำลังเสียเงิน ซึ่งเป็นตอนที่ตัดสินใจได้แย่ที่สุด

แนวคิดเริ่มจากหน่วยที่เล็กที่สุดก่อน คือความเสี่ยงของหนึ่งการเทรด เมื่อคุณกำหนดเพดานความเสี่ยงต่อครั้งได้แล้ว บทเรียนถัดไปจึงคำนวณขนาดโพซิชันจากเพดานนั้น ลำดับนี้สำคัญ เพราะการคำนวณขนาดก่อนกำหนดความเสี่ยงจะกลายเป็นการเดาตัวเลข

จากขนาดโพซิชัน ความคิดขยายไปที่ภาพรวมของบัญชี คือเมื่อขาดทุนหลายครั้งติดกัน เงินที่เหลือจะลดลงเร็วแค่ไหน ตัวเลขการลดลงของทุนทำให้เห็นว่าการเสี่ยง 1% ต่อครั้งกับ 5% ต่อครั้งให้ผลต่างกันมากเพียงใดในระยะยาว จากนั้นจึงเข้าสู่เรื่องการเรียกหลักประกัน ซึ่งเป็นจุดที่บัญชีถูกบังคับปิดหากเงินไม่พอค้ำโพซิชันที่เปิดอยู่

ครึ่งหลังของระดับนี้ย้ายจากตัวเลขไปที่พฤติกรรม เพราะแผนที่ดีที่สุดก็พังได้ถ้าคนกดปิดหรือเปิดโพซิชันด้วยอารมณ์ บทเรียนเรื่องความกลัว ความโลภ และการเทรดมากเกินไปอธิบายว่าอะไรทำให้คนละเมิดแผนของตัวเอง ส่วนบทเรียนเรื่องวินัย สัญญาณ หุ่นยนต์ และการคัดลอกการเทรดอธิบายว่าเครื่องมือเหล่านี้ไม่ได้แทนการตัดสินใจของคุณ ปิดท้ายด้วยเรื่องที่คนมักข้าม คือการตรวจสอบว่าโบรกเกอร์อยู่ในทะเบียนใด การคิดภาษีตามกฎของประเทศคุณ และการถอนเงินออกจากบัญชีจริง

จุดที่สะดุดมากที่สุดคือการยอมรับตัวเลขความเสี่ยงต่ำ คนส่วนใหญ่รู้สึกว่าเสี่ยง 1% ต่อครั้งนั้นน้อยเกินไปและโตช้า ความรู้สึกนี้ทำให้ขยับเพดานขึ้นเรื่อย ๆ จนแผนที่วางไว้ไม่เหลือความหมาย ระดับนี้จึงเน้นให้เห็นว่าการอยู่รอดของบัญชีสำคัญกว่าความเร็วในการทำกำไร

จุดสะดุดที่สองคือการคิดว่าการขาดทุนติดกันหลายครั้งหมายถึงระบบผิด เมื่อคุณเห็นตัวเลขจริงว่าความน่าจะเป็นแบบนี้เกิดได้บ่อยแค่ไหน คุณจะเลิกเปลี่ยนวิธีเทรดทุกครั้งที่ขาดทุนสองครั้งติดกัน ซึ่งเป็นการเปลี่ยนที่ทำลายผลลัพธ์มากกว่าตัวการขาดทุนเอง

เรื่องเวลาขึ้นอยู่กับคน ระดับนี้มีสิบสองบทเรียน ถ้าเรียนวันละหนึ่งบทเรียนและทำแบบฝึกคำนวณจริงด้วย จะใช้เวลาราวสองถึงสามสัปดาห์ การอ่านอย่างเดียวโดยไม่ลองคำนวณด้วยเงินสมมติของตัวเองจะใช้เวลาน้อยกว่านั้น แต่จะไม่ได้ทักษะที่ระดับนี้ตั้งใจให้ เพราะการคำนวณขนาดโพซิชันเป็นสิ่งที่ต้องทำซ้ำจนเป็นนิสัย ไม่ใช่เรื่องที่อ่านครั้งเดียวแล้วจำได้

เมื่อเปิดบัญชีจริงครั้งแรก หลายคนพบว่าผลลัพธ์ไม่ตรงกับที่ซ้อมไว้บนกระดาษ ทั้งที่ใช้กฎเดียวกันและคู่เงินเดียวกัน สาเหตุส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ที่วิธีคิด แต่อยู่ที่ต้นทุนที่มองไม่เห็นจากหน้าจอทดลอง ราคาเสนอซื้อและราคาเสนอขายห่างกันทุกครั้งที่เปิดและปิดสถานะ ค่าธรรมเนียมนั้นคิดเป็นสกุลเงินที่แตกต่างกันไปในแต่ละโบรกเกอร์ จึงไม่มีตัวเลขกลางที่ใช้ได้กับทุกที่ ค่าธรรมเนียมสวอปก็เช่นกัน ขึ้นกับโบรกเกอร์และทิศทางที่ถือสถานะ ค่าเหล่านี้ไม่ได้ทำให้การคำนวณผิด แต่ทำให้กำไรสุทธิน้อยกว่าที่คิดไว้เสมอ

อีกจุดที่ทำให้ยอดไม่ตรงคือค่าเงินของบัญชี ตัวอย่าง USD/THB ที่ 36.4500 ให้ค่า pip ต่อหนึ่งล็อตมาตรฐานเท่ากับ 10 ดอลลาร์สหรัฐ เมื่อแปลงเป็นเงินบาทจะได้ประมาณ 364.50 บาท ตัวเลขนี้เปลี่ยนทุกครั้งที่อัตราแลกเปลี่ยนขยับ ถ้าบัญชีของคุณเป็นเงินบาทแต่คู่เงินที่เทรดเป็นดอลลาร์สหรัฐ คุณต้องแปลงกลับทุกครั้งที่คำนวณขนาดโพซิชัน ไม่ใช่คำนวณครั้งเดียวแล้วใช้ตลอดปี

วิธีรับมือที่ตรงไปตรงมาที่สุดคือเก็บบันทึกของตัวเอง แยกให้เห็นว่าผลลัพธ์แต่ละครั้งหักค่าอะไรไปเท่าไร แล้วเทียบกับตัวเลขบนกระดาษ บันทึกสิบถึงยี่สิบรายการก็เพียงพอที่จะเห็นรูปแบบ โดยไม่ต้องรอให้บัญชีโตก่อน การรู้ว่าตัวเลขหายไปไหนทำให้คุณตัดสินใจเรื่องขนาดโพซิชันได้จากข้อมูลจริง ไม่ใช่จากความรู้สึกว่าการเทรดควรได้เท่าไร