กราฟและกรอบเวลา

กรอบเวลาคือระยะเวลาที่แท่งราคาหนึ่งแท่งใช้สร้างขึ้น ราคาเดียวกันถูกบันทึกซ้ำในหลายกรอบ เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงมีแท่ง H1 เพียงแท่งเดียว แต่มีแท่ง M5 อยู่สิบสองแท่ง กรอบที่สั้นกว่าจะเก็บรายละเอียดมากกว่า และกรอบที่ยาวกว่าจะตัดรายละเอียดนั้นออกไป

การอ่านกรอบเวลาหนึ่งกรอบไม่ผิด แต่การอ่านกรอบเดียวแล้วสรุปทิศทางของทั้งตลาดคือจุดที่พลาดบ่อย เมื่อคุณดู USD/THB ในกรอบ M5 ราคาที่ขยับขึ้นลงเล็กน้อยจะดูเหมือนเทรนด์ชัดเจน เพราะแท่งสั้นทำให้ทุกการเคลื่อนไหวดูใหญ่ขึ้นในสายตา

จำนวนแท่งบนจอไม่เท่ากับจำนวนเวลา หน้าจอที่แสดง 100 แท่ง M5 ครอบคลุมเวลาไม่ถึงวันทำการ ส่วน 100 แท่ง D1 ครอบคลุมเวลาหลายเดือน เมื่อคุณเทียบสองหน้าจอโดยไม่ดูเวลาที่แท่งหนึ่งกิน คุณกำลังเทียบสิ่งที่ต่างกัน

การเลือกกรอบจึงเป็นการเลือกว่าจะมองความผันผวนระดับไหน ไม่มีกรอบใดถูกที่สุด เพราะกรอบที่เหมาะขึ้นกับระยะเวลาที่คุณถือสถานะจริง ไม่ใช่กรอบที่ดูสวยที่สุดบนหน้าจอ

เมื่อคุณรู้ว่ากรอบใดคือกรอบที่คุณใช้ตัดสินใจเข้าและออก คุณจะคำนวณระยะห่างระหว่างราคาเข้าถึงจุดตัดขาดทุนเป็นบาทได้ ตัวอย่างเช่น USD/THB หนึ่งล็อตมาตรฐาน 100,000 หน่วย หนึ่งจุดคือ ฿10 เพราะ 100,000 คูณ 0.0001 เท่ากับ 10 บาท ถ้าคุณตั้งจุดตัดขาดทุนห่าง 300 จุดบนหนึ่งล็อตมาตรฐาน ตัวเลขคือ 300 คูณ ฿10 เท่ากับ ฿3,000

ตัวเลข ฿3,000 นี้เป็นความเสี่ยงที่คุณรู้ล่วงหน้าก่อนกดคำสั่ง ไม่ใช่ค่าที่คุณเดาจากกราฟ ถ้าคุณใช้กรอบ M5 ตั้งจุดตัดขาดทุนสั้นเกินไป ราคาอาจแกว่งถึงจุดนั้นด้วยความผันผวนปกติของกรอบ แล้วกลับไปทางเดิม ต้นทุนที่เกิดขึ้นจริงคือ ฿3,000 ที่หายไปโดยไม่ได้มาจากการที่คุณอ่านทิศทางผิด

ในทางกลับกัน ถ้าคุณตั้งจุดตัดขาดทุนห่างมากบนกรอบเล็ก จำนวนบาทที่เสี่ยงจะโตขึ้นตามระยะห่าง ไม่ใช่ตามความมั่นใจของคุณ การปรับขนาดล็อตให้ความเสี่ยงเป็นบาทคงที่จึงเป็นวิธีเดียวที่ทำให้กรอบเวลาสองกรอบอยู่ร่วมกันได้โดยไม่ขัดกัน

กรอบที่คุณเทรดคือกรอบที่กำหนดว่าจุดตัดขาดทุนควรอยู่ห่างเท่าไรในหน่วยจุด เมื่อแปลงเป็นบาทแล้วคุณจะเห็นว่าความเสี่ยงเท่าเดิมหรือไม่ แม้คุณเปลี่ยนกรอบหรือเปลี่ยนขนาดล็อต

วิธีที่ใช้กันทั่วไปคือให้กรอบใหญ่ทำหน้าที่บอกทิศทางรวม และกรอบเล็กทำหน้าที่หาจังหวะเข้า ถ้าคุณถือสถานะไม่กี่ชั่วโมง กรอบ H1 บอกว่ากราฟกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นหรือขาลง ส่วนกรอบ M5 ใช้หาจุดที่ราคาย้อนกลับมาพอสมควรแล้ว แต่ละกรอบมีงานของตัวเอง และไม่ควรใช้กรอบเล็กตัดสินทิศทางแทนกรอบใหญ่

ความขัดกันระหว่างสองกรอบไม่ใช่สัญญาณผิดพลาด แต่เป็นข้อมูลว่าเวลาที่คุณจะถือสถานะอาจสั้นกว่าที่คิด ถ้า H1 ยังเป็นขาลงและ M5 กำลังขึ้น การเข้าซื้อตาม M5 คือการเทรดสวนทิศทางของ H1 ซึ่งทำได้ แต่ต้องรู้ว่ากรอบที่ใช้ตัดสินใจออกคือ M5 ไม่ใช่ H1

จำนวนจุดที่ใช้ตั้งจุดตัดขาดทุนควรคิดจากกรอบที่คุณเทรด ไม่ใช่กรอบที่คุณดูประกอบ ถ้าคุณเข้าโดยใช้ M5 แต่ตั้งจุดตัดขาดทุนตามระยะที่เห็นบน H1 ระยะนั้นอาจกว้างกว่าที่คุณตั้งใจ และจำนวนบาทที่เสี่ยงจะโตตามไปด้วย

การบันทึกว่าคุณใช้กรอบใดเข้าและกรอบใดออก ทำให้คุณตรวจย้อนหลังได้ว่าผลลัพธ์มาจากกรอบไหน ไม่ใช่จากความรู้สึกว่ากราฟวันนี้ดูขึ้น

เมื่อเปิดกราฟ USD/THB สองหน้าต่างพร้อมกัน กรอบ 5 นาทีกับกรอบวันจะนับแท่งเทียนไม่เท่ากัน หนึ่งแท่งในกรอบวันรวมการซื้อขายทั้งวันไว้แล้ว ส่วนแท่งในกรอบ 5 นาทีเก็บเพียงเศษเสี้ยวของวันนั้น ราคาเดียวกันจึงถูกห่อด้วยบริบทที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง ลำดับของแท่งจึงไม่เหมือนกันด้วย

การเปิดของแท่งใหม่คือจุดที่กรอบเวลาตัดสินใจว่าจะเริ่มนับตรงไหน กรอบ 5 นาทีเริ่มนับใหม่ทุกห้านาที ส่วนกรอบวันเริ่มนับใหม่เมื่อวันซื้อขายเปลี่ยน จำนวนแท่งที่เห็นจึงไม่ใช่จำนวนเหตุการณ์ แต่เป็นจำนวนครั้งที่เราแบ่งเวลา สิ่งนี้ทำให้เส้นค่าเฉลี่ยที่วาดบนสองกรอบตอบคำถามต่างกัน

ค่าสเปรดและค่าธรรมเนียมกินพื้นที่ของการเคลื่อนไหวทุกกรอบเท่ากัน แต่กรอบเล็กมีการเคลื่อนไหวน้อยกว่าในแต่ละแท่ง ต้นทุนจึงคิดเป็นสัดส่วนที่ใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับระยะที่ราคาไปได้จริง ตัวเลข ฿1 ต่อจุดบน 0.10 ล็อตมาตรฐานไม่ได้เปลี่ยนตามกรอบเวลา แต่จำนวนจุดที่มีให้เก็บในหนึ่งแท่งเปลี่ยน

การเลือกกรอบจึงเป็นการเลือกว่าจะยอมให้ต้นทุนคงที่กินสัดส่วนเท่าไรของเป้าหมาย วิธีตรวจที่ทำได้คือเขียนจำนวนจุดของเป้าหมายและจำนวนจุดของต้นทุนลงไปเทียบกันในกรอบที่ใช้จริง ถ้าต้นทุนกินสัดส่วนสูงเกินไป คำตอบไม่ใช่การเปลี่ยนกรอบ แต่เป็นการลดขนาดหรือรอจังหวะที่ระยะห่างกว้างกว่าเดิม