วินัย: กฎที่คุณไม่ละเมิด

ก่อนเปิดแพลตฟอร์มใด ๆ ให้เขียนตัวเลขสามตัวลงในกระดาษหรือบันทึกในมือถือ ตัวแรกคือจำนวนเงินที่ยอมให้หายไปในวันนี้ ตัวที่สองคือจุดตัดขาดทุนเป็นจุด ตัวที่สามคือขนาดล็อตที่จะใช้ ทั้งสามตัวต้องเขียนเป็นตัวเลข ไม่ใช่คำว่า น้อย ๆ หรือ พอสมควร เพราะคำกว้าง ๆ ตีความใหม่ได้ทุกครั้งที่ราคาแกว่ง

ยกตัวอย่าง USD/THB ที่ราคา 36.4500 หนึ่งจุดบนหนึ่งสแตนดาร์ดล็อตมีค่า ฿10 ถ้าเขียนว่าวันนี้ยอมเสียไม่เกิน ฿60 และใช้จุดตัดขาดทุน 30 จุด ขนาดล็อตที่มากที่สุดคือ 0.20 ล็อต เพราะ 0.20 ล็อต คือ ฿2 ต่อจุด คูณ 30 จุด ได้ ฿60 พอดี ตัวเลขทั้งสามตัวจึงล็อกกันไว้ ไม่สามารถแก้ตัวใดตัวหนึ่งโดยไม่แตะอีกสองตัว

ถ้าตอนเขียนแล้วคำนวณได้ไม่ลงตัว ให้ลดขนาดล็อตลง ไม่ใช่เพิ่มวงเงินที่ยอมเสีย การลดขนาดล็อตทำให้จำนวนจุดที่ทนได้เท่าเดิม แต่จำนวนเงินที่เสี่ยงต่อการเทรดหนึ่งครั้งเล็กลง วิธีนี้ทำให้กฎยังใช้ได้ในวันที่เงินในบัญชีน้อยกว่าปกติ

ระหว่างที่ราคาเคลื่อน ให้อ่านกฎทีละข้อออกเสียงก่อนกดคำสั่ง การอ่านออกเสียงทำให้สมองได้ยินตัวเลขอีกครั้ง ต่างจากการอ่านในใจที่มักข้ามตัวเลขไป เพราะตอนนั้นความสนใจอยู่ที่ราคา ถ้าอ่านแล้วพบว่าข้อใดตอบไม่ได้ ให้ปิดจอและหยุดวันนั้น การไม่เทรดไม่ใช่การขาดทุน

ให้จับเวลาว่ารอสัญญาณนานเท่าไรในแต่ละวัน แล้วเขียนตัวเลขนั้นไว้ท้ายบันทึก ตัวเลขนี้ไม่มีผลต่อกำไรขาดทุน แต่ช่วยให้เห็นว่าวันที่ตัดสินใจเร็วผิดปกติมักเป็นวันที่เวลาในการรอสั้นกว่าปกติ เมื่อเห็นรูปแบบนี้ซ้ำหลายวัน จะเริ่มรู้ตัวก่อนกดคำสั่ง

ถ้าราคาแตะจุดตัดขาดทุน ให้ปิดตามที่เขียนไว้แล้วปิดจอทันที ห้ามเปิดออร์เดอร์ใหม่ในเซสชันเดียวกัน เพราะการเปิดใหม่หลังขาดทุนมักใช้เหตุผลว่าต้องเอาคืน ซึ่งไม่ใช่เหตุผลจากกฎ ข้อนี้เป็นข้อที่คนละเมิดมากที่สุด และเป็นข้อที่ทำให้เงินที่เสี่ยงต่อวันโตขึ้นโดยไม่รู้ตัว

หลังปิดจอ ให้เขียนสามบรรทัด บรรทัดแรกคือทำตามกฎครบหรือไม่ บรรทัดที่สองคือตัวเลขที่เสี่ยงจริงเป็นเงินบาท บรรทัดที่สามคือสิ่งที่ยากที่สุดในวันนี้ ห้ามเขียนความรู้สึกยาว ๆ เพราะสิ่งที่ต้องเปรียบเทียบข้ามวันคือตัวเลขกับข้อที่ทำไม่ได้ ไม่ใช่ความรู้สึก

ยกตัวอย่างวันที่ใช้ 0.10 ล็อต จุดตัดขาดทุน 20 จุด เงินที่เสี่ยงคือ ฿20 แต่ถ้าระหว่างวันเลื่อนจุดตัดขาดทุนเป็น 30 จุด เงินที่เสี่ยงจริงกลายเป็น ฿30 บรรทัดที่สองจึงต้องเขียน ฿30 ไม่ใช่ ฿20 เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นจริงคือ ฿30 ความต่าง ฿10 นี้คือราคาของการละเมิดหนึ่งครั้ง

เมื่อเก็บบันทึกครบหนึ่งสัปดาห์ ให้นับจำนวนวันที่ทำตามกฎครบ ถ้าทำครบน้อยกว่าสี่วันจากห้าวัน ให้ลดขนาดล็อตลงครึ่งหนึ่งในสัปดาห์ถัดไป แล้วทำแบบเดิม วิธีนี้ทำให้ขนาดความเสี่ยงพอดีกับวินัยจริง ไม่ใช่กับวินัยที่คิดว่ามี

ทุกกฎที่เขียนไว้มีวันหมดอายุ เพราะเงื่อนไขที่ทำให้กฎนั้นสมเหตุสมผลเปลี่ยนไปตามเวลา สเปรดของ USD/THB กว้างขึ้นในบางช่วงของวัน และค่าธรรมเนียมของแต่ละโบรกเกอร์ก็ไม่เท่ากัน ตัวเลข ฿10 ต่อจุดบนหนึ่งสแตนดาร์ดล็อตจึงเป็นค่าอ้างอิงที่ใช้ได้เฉพาะเมื่อไม่มีค่าใช้จ่ายอื่นแทรก วิธีที่ทำได้คือกำหนดวันทบทวนไว้ล่วงหน้า เช่นทุกสิ้นเดือน แล้วถามเพียงสามข้อ กฎข้อไหนถูกใช้จริง กฎข้อไหนไม่เคยถูกแตะ และกฎข้อไหนทำให้พลาดการเทรดที่ไม่ควรพลาด

การทบทวนไม่ใช่การแก้กฎกลางเซสชัน การแก้ระหว่างที่ราคาแกว่งคือการเลื่อนจุดตัดขาดทุนด้วยชื่ออื่น ถ้าพบว่ากฎไม่เหมาะ ให้จดไว้แล้วรอจนจบวัน ค่อยแก้ตอนที่ไม่มีสถานะเปิดอยู่ การแก้แบบนี้ทำให้ตัวเลขในกฎยังตรวจสอบย้อนหลังได้ว่าเดิมตั้งไว้เท่าไร และเปลี่ยนเพราะอะไร

อีกเรื่องที่มักถูกมองข้ามคือกฎต้องมีจำนวนครั้งกำกับ ไม่ใช่มีแต่จำนวนเงิน สมมติกำหนดเสี่ยงไม่เกิน ฿50 ต่อวัน และหนึ่งครั้งใช้ ฿20 ตัวเลขนี้เปิดทางให้เทรดได้สองครั้ง แต่ถ้าครั้งแรกจบด้วยการขาดทุนเต็มจำนวน ครั้งที่สองเหลือเพียง ฿30 ซึ่งไม่พอสำหรับการเทรดที่ใช้ ฿20 บวกค่าใช้จ่ายอื่น จึงควรเขียนไว้ชัดว่าเมื่อขาดทุนครบหนึ่งครั้ง ให้หยุดและรอเซสชันถัดไป

สุดท้าย ให้เก็บกฎที่เลิกใช้แล้วไว้ในที่เดิม ไม่ต้องลบ ประวัติของกฎที่เคยใช้บอกได้ว่าการตัดสินใจเปลี่ยนไปทางไหน และช่วยให้เห็นว่าปัญหาที่เคยเกิดซ้ำหรือไม่

กฎที่เก็บไว้คนเดียวจะอ่อนลงเงียบ ๆ เมื่อผลลัพธ์ไม่เป็นไปตามที่คิด การบอกกฎให้คนหนึ่งคนฟังล่วงหน้าช่วยให้คุณเถียงกับตัวเองยากขึ้น เพราะคุณต้องอธิบายให้คนอื่นเข้าใจ ไม่ใช่แค่ให้ตัวเองพอใจ

เลือกคนที่ไม่เทรดสินค้าเดียวกัน หรือไม่เทรดเลยก็ได้ สิ่งที่ต้องการคือคนที่ถามกลับได้ว่า วันนี้ทำตามที่เขียนไว้ครบไหม ไม่ใช่คนที่บอกว่าควรซื้อหรือควรขาย

ตกลงกันเรื่องความถี่ให้ชัด เช่น ส่งข้อความสรุปสั้น ๆ ทุกเย็นวันศุกร์ หนึ่งข้อความมีสามบรรทัดพอ ปีกษ์หนึ่งไม่เกินห้านาที จึงเป็นงานที่ทำต่อเนื่องได้จริง

ถ้าอยากให้มีหลักฐานมากกว่านั้น ให้ถ่ายรูปหน้าจอบันทึกกฎเก็บไว้ในโฟลเดอร์เดียวกับใบยืนยันการโอนของธนาคาร วิธีนี้ทำให้เห็นย้อนหลังได้ว่าเดือนที่ขาดทุน คุณแก้กฎหรือทำตามกฎเดิม

ไม่ต้องให้ใครตรวจทุกวัน และไม่ต้องรายงานกำไรขาดทุนเป็นตัวเลขให้ใครฟัง เอาแค่คำถามว่าวันนี้ทำตามกฎครบหรือไม่ คำตอบสั้น ๆ ก็เพียงพอแล้ว

ถ้าไม่มีใครว่างฟังเลย ให้ใช้วิธีเดียวกันกับตัวเอง โดยเขียนคำตอบลงบันทึกเสียงสั้น ๆ แล้วเปิดฟังในอีกหนึ่งสัปดาห์ การได้ยินเสียงตัวเองย้อนหลังให้ผลใกล้เคียงกับการมีคนถาม และทำได้คนเดียว