การเทรดมากเกินไปและการไล่ตามขาดทุน

ค่าใช้จ่ายต่อออเดอร์เป็นตัวเลขที่คงที่ ไม่ว่าจะเปิดออเดอร์ด้วยเหตุผลใด หากค่าใช้จ่ายต่อออเดอร์คือ ฿10 การเปิด 30 ออเดอร์ในหนึ่งวันจะทำให้ค่าใช้จ่ายรวมเป็น ฿300 ทันที ตัวเลขนี้ไม่เกี่ยวกับว่าราคาจะวิ่งไปทางใด เพราะค่าใช้จ่ายถูกหักออกก่อนที่ผลกำไรหรือขาดทุนจะถูกคิด

การเทรดมากเกินไปมักเริ่มจากความรู้สึกว่าต้องทำอะไรบางอย่างหลังขาดทุน ตัวอย่างเช่น แผนกำหนดไว้ 3 ออเดอร์ต่อวัน แต่เมื่อขาดทุนออเดอร์แรก ผู้เรียนเปิดออเดอร์ที่ 4 5 และ 6 โดยไม่นับว่าผิดแผน เมื่อถึงสิ้นวันจำนวนออเดอร์อาจกลายเป็น 30 ออเดอร์ ซึ่งคิดเป็น 10 เท่าของแผน ค่าใช้จ่ายจึงเพิ่มจาก ฿30 เป็น ฿300

วิธีที่ตรงไปตรงมาคือจดจำนวนออเดอร์ที่เทรดจริงในแต่ละวัน แล้วเปรียบเทียบกับจำนวนที่แผนอนุญาต หากตัวเลขจริงสูงกว่าแผนแม้เพียงหนึ่งออเดอร์ ให้ถือว่านั่นคือสัญญาณว่าการเทรดถี่เกินไป ตัวเลขนี้วัดได้โดยไม่ต้องรอให้ขาดทุนสะสมจนเห็นได้ชัด

เมื่อขาดทุนหนึ่งครั้ง ความอยากได้เงินคืนอย่างรวดเร็วทำให้หลายคนเพิ่มขนาดออเดอร์ในครั้งถัดไป สมมติว่าขาดทุนไป ฿100 แล้วเพิ่มขนาดเป็นสองเท่า หากออเดอร์ถัดไปขาดทุนอีกครั้ง จำนวนขาดทุนจะไม่ใช่ ฿100 อีกต่อไป แต่ขยายตามขนาดที่เพิ่มขึ้น ค่าใช้จ่ายต่อออเดอร์ก็ยังคงอยู่ที่ ฿10 ต่อออเดอร์ ไม่ว่าขนาดจะใหญ่แค่ไหน

การเพิ่มขนาดไม่ได้ทำให้โอกาสชนะสูงขึ้น สิ่งที่เพิ่มขึ้นคือจำนวนเงินที่เสี่ยงต่อการขาดทุนหนึ่งครั้ง หากเดิมเสี่ยง ฿100 ต่อออเดอร์ การเพิ่มเป็นสองเท่าทำให้เสี่ยง ฿200 ต่อออเดอร์ เมื่อขาดทุนติดกันสองครั้ง ผลรวมที่หายไปจะมากกว่าการเทรดขนาดเดิมหลายเท่า

วิธีคิดที่ใช้ได้คือกำหนดขนาดออเดอร์สูงสุดต่อวันไว้ล่วงหน้าเป็นจำนวนเงินบาท เช่น ไม่เกิน ฿100 ต่อออเดอร์ และไม่เพิ่มขนาดแม้จะขาดทุนไปแล้วกี่ครั้งก็ตาม เมื่อขนาดคงที่ จำนวนขาดทุนก็จะไม่ทบต้นเร็วเกินคาด

นอกจากจำนวนออเดอร์และขนาดแล้ว ควรกำหนดเพดานขาดทุนสูงสุดต่อวันเป็นจำนวนเงิน เช่น ฿300 ต่อวัน ตัวเลขนี้คำนวณจากค่าใช้จ่ายต่อออเดอร์และขนาดที่รับได้ หากค่าใช้จ่ายต่อออเดอร์คือ ฿10 และเทรด 30 ออเดอร์ ค่าใช้จ่ายอย่างเดียวคือ ฿300 ซึ่งเท่ากับเพดานพอดี ยังไม่นับขาดทุนจากราคาที่เคลื่อนไหวสวนทาง

เมื่อขาดทุนถึงเพดานที่ตั้งไว้ ให้หยุดเทรดในวันนั้นทันที การหยุดไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการป้องกันไม่ให้ขาดทุนหนึ่งวันขยายเป็นหลายวัน ตัวอย่างเช่น หากตั้งเพดาน ฿300 และขาดทุนไปแล้ว ฿250 การเทรดต่ออีกไม่กี่ออเดอร์อาจทำให้เกินเพดานได้ง่าย

เพดานนี้ควรเขียนไว้เป็นตัวเลข ไม่ใช่ความรู้สึกว่าเทรดมากไปหรือยัง เพราะความรู้สึกจะเปลี่ยนไปตามอารมณ์หลังขาดทุน ตัวเลขที่เขียนไว้จะช่วยให้ตัดสินใจได้แม้ในขณะที่กำลังเสียใจจากขาดทุน

การนับจำนวนออเดอร์บอกได้แค่ว่าเทรดบ่อยเกินแผนหรือไม่ แต่ไม่ได้บอกว่าออเดอร์เหล่านั้นเกิดจากเหตุผลอะไร การเปิดออเดอร์เพราะเห็นราคาแกว่งจึงนับเป็นหนึ่งออเดอร์เท่ากับการเปิดตามสัญญาณที่เขียนไว้ล่วงหน้า ทั้งสองแบบมีค่าใช้จ่าย ฿10 ต่อออเดอร์เท่ากัน แต่แบบแรกไม่ได้มาจากแผนเลย การแยกให้ออกว่าออเดอร์ใดมาจากแผนและออเดอร์ใดมาจากอารมณ์ จึงเป็นข้อมูลที่ตัวเลขจำนวนไม่สามารถให้ได้

วิธีที่ทำได้คือจดเหตุผลสั้น ๆ กำกับทุกออเดอร์ไว้ข้างหมายเลข เช่น เขียนว่า ตามแผน หรือ เขียนว่า กลัวตกรถ แล้วนับแยกสองกองตอนสิ้นวัน ถ้าวันหนึ่งเทรด 8 ออเดอร์ และในนั้น 5 ออเดอร์เขียนว่า กลัวตกรถ แปลว่าออเดอร์ที่มาจากอารมณ์มี 5 จาก 8 คิดเป็น 62.5 เปอร์เซ็นต์ของทั้งวัน ตัวเลขนี้ทำให้เห็นชัดว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่จำนวนออเดอร์ทั้งหมด แต่อยู่ที่สัดส่วนของออเดอร์ที่ไม่มีแผนรองรับ

เมื่อเห็นสัดส่วนนี้แล้ว ให้ตั้งเกณฑ์ของตัวเองไว้ว่าออเดอร์ที่ไม่มีเหตุผลในแผนจะต้องเป็นศูนย์ ไม่ใช่ลดลงครึ่งหนึ่ง เพราะออเดอร์ประเภทนี้มักมาพร้อมกับการเพิ่มขนาดในจังหวะถัดไป การเขียนเกณฑ์เป็นตัวเลขทำให้ตรวจสอบได้ตอนสิ้นวันโดยไม่ต้องตัดสินใจซ้ำอีกครั้ง

อีกจุดที่จำนวนออเดอร์มองไม่เห็นคือช่วงเวลาที่เทรด ออเดอร์ 6 รายการที่กระจายทั้งวันมีค่าใช้จ่าย ฿60 เท่ากับออเดอร์ 6 รายการที่เปิดรวดเดียวใน 20 นาที แต่แบบหลังแปลว่าผู้เรียนกำลังอยู่ในภาวะตื่นตัวสูงและตัดสินใจเร็วขึ้น การจดเวลาเปิดออเดอร์แรกและออเดอร์สุดท้ายของแต่ละวันจึงช่วยให้เห็นว่าความถี่ที่แท้จริงอยู่ในช่วงสั้นแค่ไหน

ถ้าพบว่าออเดอร์ส่วนใหญ่กระจุกอยู่ในช่วงสั้น ๆ วิธีที่ตรงจุดคือหยุดพักตามเวลาที่กำหนดไว้ล่วงหน้า ไม่ใช่รอให้ครบจำนวนออเดอร์ เพราะเพดานจำนวนออเดอร์ยังเปิดทางให้เทรดรวดเดียวจนครบเพดานได้ การตั้งเพดานสองชั้นคือทั้งจำนวนและเวลา จึงปิดช่องว่างที่การนับจำนวนเพียงอย่างเดียวเหลือไว้