ไพรซ์แอ็กชัน: เทรดโดยไม่ใช้อินดิเคเตอร์

จุดสูงคือแท่งเทียนที่ยอดสูงสุดของมันสูงกว่าทุกแท่งข้างเคียง จุดต่ำคือแท่งที่ก้นต่ำสุดกว่าทุกแท่งข้างเคียง สองอย่างนี้ไม่ต้องคำนวณ ไม่ต้องตั้งค่า และไม่ต้องรอเวลาเปิดปิดของแท่งใดเป็นพิเศษ ราคาที่แตะแล้วย้อนกลับทิ้งร่องรอยไว้ เพราะตรงนั้นมีคำสั่งซื้อหรือคำสั่งขายรออยู่มากพอจะสวนทางราคา

เมื่อจุดสูงสองจุดเกิดใกล้ระดับเดียวกัน ราคากำลังบอกว่ามีแนวต้านหนึ่งแนว เมื่อจุดต่ำสองจุดเกิดใกล้ระดับเดียวกัน ก็มีแนวรับหนึ่งแนว ระดับเหล่านี้ใช้ได้เพราะคนจำนวนมากเห็นมันพร้อมกัน ไม่ใช่เพราะสูตรใดคำนวณออกมา ราคาที่ปิดพ้นระดับหนึ่งไปได้ จึงหมายความว่าฝั่งที่เคยสวนทางอ่อนกำลังลง

บน USD/THB ที่ราคาราว 36.4500 ระยะห่างระหว่างจุดสูงกับจุดต่ำหนึ่งคู่คิดเป็นจุดได้ตามส่วนต่างของราคา ถ้าจุดสูงอยู่ที่ 36.4900 และจุดต่ำอยู่ที่ 36.4100 ระยะห่างคือ 0.0800 หรือ 800 จุด คูณ ฿10 ต่อจุดต่อหนึ่งสัญญามาตรฐาน ได้ ฿8,000 นี่คือความกว้างของกรอบที่คุณกำลังดูอยู่ ไม่ใช่กำไรที่คุณจะได้

กรอบเกิดเมื่อราคาแกว่งไปมาระหว่างแนวรับกับแนวต้านหนึ่งคู่ ซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างน้อยสองรอบต่อด้าน ระหว่างนั้นไม่มีฝ่ายใดชนะ จึงไม่มีทิศทางให้ตาม การเทรดกลางกรอบคือการเดาว่ารอบนี้ฝ่ายไหนจะชนะ ซึ่งไม่ต่างจากการเดาในรอบก่อน

สิ่งที่ทำให้กรอบมีประโยชน์คือขอบของมัน ไม่ใช่ตรงกลาง ราคาที่เข้าใกล้ขอบบนหรือขอบล่างให้จุดอ้างอิงที่ชัดสำหรับวางจุดตัดขาดทุน เพราะคุณรู้ว่าราคาไม่ควรไปไกลกว่านั้นถ้าโครงสร้างยังใช้ได้ ตรงกลางกรอบไม่มีจุดอ้างอิงแบบนั้น ระยะตัดขาดทุนจึงต้องกว้างขึ้นโดยไม่จำเป็น

ถ้ากรอบกว้าง 0.0800 และคุณเข้าที่ 36.4800 โดยวางจุดตัดขาดทุนต่ำกว่าจุดต่ำสุดของกรอบ 100 จุด ระยะเสี่ยงคือ 800 จุดบวก 100 จุด เป็น 900 จุด คูณ ฿10 ต่อจุด ได้ ฿9,000 ต่อหนึ่งสัญญามาตรฐาน ตัวเลขนี้คือสิ่งที่คุณยอมเสียถ้าตลาดพิสูจน์ว่าคุณผิด ไม่ใช่ค่าที่จะลดลงเพียงเพราะคุณอยากลด

การเบรกคือราคาปิดออกไปนอกกรอบ ไม่ใช่แค่ราคาแตะหรือไส้เทียนล้ำออกไปชั่วครู่ ราคาที่แตะขอบแล้วย้อนกลับคือความล้มเหลวของการเบรก ไม่ใช่การเบรก การรอให้แท่งปิดพ้นกรอบจึงเป็นการแลกความเร็วกับความชัดเจน

หลังราคาปิดพ้นกรอบ จุดอ้างอิงใหม่คือจุดสูงสุดหรือจุดต่ำสุดของกรอบนั้น ถ้าราคาเบรกขึ้น จุดตัดขาดทุนที่สมเหตุสมผลอยู่หลังจุดสูงสุดเดิมของกรอบ ถ้าราคาเบรกลง ก็อยู่หลังจุดต่ำสุดเดิม ระยะจากจุดเข้าไปถึงจุดนั้นคือความเสี่ยงจริงของคุณ และมันคำนวณได้ก่อนกดคำสั่ง

การเบรกบางครั้งก็ล้มเหลว ราคาอาจปิดพ้นกรอบแล้วย้อนกลับเข้าไปข้างในทันทีในแท่งถัดไป นี่ไม่ใช่ความผิดปกติ แต่เป็นส่วนหนึ่งของพฤติกรรมราคา สิ่งที่คุณควบคุมได้คือขนาดความเสี่ยงต่อสัญญา ไม่ใช่ผลของแต่ละครั้ง

ถ้าคุณเข้า USD/THB ที่ 36.5100 และปิดที่ 36.5500 ด้วยหนึ่งสัญญามาตรฐาน ราคาต่างกัน 0.0400 หรือ 400 จุด คูณ ฿10 ต่อจุด ได้ ฿4,000 ก่อนหักค่าธรรมเนียมและสเปรด ตัวเลขนี้เป็นผลของหนึ่งครั้ง ไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับครั้งถัดไป

จุดสูงและจุดต่ำที่ราคาทิ้งร่องรอยไว้บนกราฟมีสองแบบที่ต้องแยกให้ออก แบบแรกคือราคาสูงสุดที่แตะแล้วย้อนกลับทันทีในเวลาไม่กี่นาที แบบที่สองคือราคาที่ปิดรอบวันไว้สูงที่สุด ตัวเลขสองตัวนี้ต่างกันบ่อย และช่องว่างระหว่างมันคือสิ่งที่บอกว่าราคาไปต่อได้หรือไม่

ถ้าราคาแตะ 36.5200 แล้วย้อนกลับในไม่กี่นาที แต่ปิดรอบวันไว้ที่ 36.4900 จุดสูงจริงของรอบนั้นคือ 36.4900 ตามการปิด ไม่ใช่ 36.5200 ตามการแตะ ต่างกัน 300 จุด หรือ ฿3,000 ต่อหนึ่งสัญญามาตรฐาน

เวลาวางจุดตัดขาดทุนหลังจุดสูงหรือจุดต่ำ ให้ใช้ตัวเลขที่ราคาปิดไว้ ไม่ใช่ตัวเลขที่ราคาแตะ เพราะราคาแตะเกิดจากคำสั่งที่กวาดเข้ามาแล้วหายไป ส่วนราคาปิดคือระดับที่ผู้ซื้อผู้ขายตกลงกันได้จริงตอนสิ้นรอบ

ถ้าจุดสูงที่ปิดไว้คือ 36.4900 และจุดต่ำที่ปิดไว้คือ 36.4100 กรอบนี้กว้าง 800 จุด หรือ ฿8,000 ต่อหนึ่งสัญญา ตัวเลขนี้คำนวณจากราคาปิดทั้งสองข้าง ไม่ใช่จากเงาที่ราคาทิ้งไว้กลางวัน

รอบวันที่ยาวขึ้นทำให้จุดสูงกับจุดต่ำห่างกันมากขึ้นตามไปด้วย รอบสี่ชั่วโมงจึงมักให้กรอบแคบกว่ารอบวัน จำนวนจุดที่ได้จึงไม่เท่ากัน แม้ราคาจะแกว่งในทิศทางเดียวกันก็ตาม

การนับเฉพาะราคาปิดทำให้สัญญาณช้าลงบ้าง แต่ตัวเลขที่ได้ตรงกับที่โบรกเกอร์ใช้คิดกำไรขาดทุนจริง และตรวจสอบย้อนหลังได้ด้วยราคาชุดเดียวกัน